Ik ben aangesloten bij een groep die vandaag naar Noord-Italie wil.
Uiteraard niet via de autostrada maar de 'korte weg'; over de bergpassen.
Ik ben pas een paar dagen te wennen aan de kronkelweggetjes van 1,5m breed en stijgingspercentages van 18%. Vooral bij het laatste is de weg naar beneden 'een uitdaging'. Bochten die letterlijk zo eng zijn dat ik een paar keer dacht dat ik het niet zou halen. Maar dat zou betekenen dat de motor dan stilvalt en omvalt.
Geen optie. Dus spelen met gas, koppel en achterrem en dan toch gelukt.
De dag start met ca. 25 graden. Lekker om mee te beginnen maar er is meer voorspeld.
En zeker in het betere bochtenwerk is het 'werken' en dus transpireren. Dus andere kleding en handschoenen aangetrokken.
Dan de eerste bergpas. In tijd van een tweetal minuten daalt de temperatuur van 32 graden naar 18. Dat is echt schrikken; leereffect neem ook een trui mee.
In de bergdorpjes van Noord-Italie zijn de gevolgen van landvlucht overduidelijk. Een paar oudere mensen, veel leegstaande huizen, verval en geen kinderen. Een regio die kapot gaat terwijl je er doorheen rijdt. Om triest van te worden.
Zoiets is ook in ons Nederland aan de gang. Delen van Zuid Limburg, Groniningen, Friesland enz. Oplossingen zijn er waarschijnlijk.
Eenmaal in San Daniele nemen we een verlate lunch met de specialiteit van de regio: prosciutto. Daarbij vers brood en water. LEKKER
Ooit al eens gedacht over boeken schrijven...je schrijft heerlijk en het leest ook nog eens relaxed :-) tip van de dag! Oh en by the way, hier onweert het zo hard dat ik bijna zou denken dat Breda morgen niet meer bestaat...brrrr
BeantwoordenVerwijderen