De lijst wordt langer

30 juni en nog steeds problemen met de voorrem. Dan maar de ANWB bellen. Deze schakelt de ÖAMTC in en die staat 30min later op de stoep. De man heeft precies 2 minuten nodig om te concluderen dat 1 remschijf minimaal scheef is. 'Maar dat is net voldoende om last van rem problemen te hebben'.

Hij neemt contact op iemand en die iemand blijkt dezelfde dealer als gisteren (in Villach). De remschijf is volgens de ÖAMTC man op voorraad.
Ik rijdt erna toe. De dealer is uiteraard niet blij mij weer te zien. Hij vraagt voor welk model de remschijf bedoeld is (huhhhh, ik was gisteren hier en je monteur heeft 4 uur aan mijn motor besteed en we hebben samen geluncht ). Ik blijf rustig en geef aan : Tiger 955i 2003. 'Oh' zegt de goede man. Op voorraad is er een voor de Tiger 900.
Murphy zegt hallo!

Hij weet uiteraard een oplossing. Op 25km afstand is een Feldkirchen een 'spezi' (vriend, collega). Hij neemt contact op met de beste man. De remschijf is op voorraad. YES!!. Bij aankomst zie ik het volgende.

Mijn vertrouwen in een 'happy end' verdwijnt als sneeuw voor de zon.
Ik vraag naar 'der chef'. Hij weet van het telefoontje. Hij vraagt voor welk model. (deja vu, communiceren deze mensen niet met elkaar?). Ik geef de informatie. Zijn antwoord: nee die schijf heb ik niet. Ik heb wel een voor de Thunderbird 900. Nee dank je wel , zie hier . Ik heb een Tiger 955i.
Murphy zegt weer hallo!

Ik ga terug naar het hotel en neem contact op met de ANWB. De heer van de ANWB is zeer behulpzaam. Hij kan de schijf vanuit Duitsland versturen. Ik ga akkoord vermits het of een orgineel onderdeel is danwel van goede kwaliteit van een ander merk product. Ik vraag ook wanneer de schijf er is.
Morgenmiddag 13:30u. Ik wijs op de middagpauze in Oostenrijk om te voorkomen dat de bode voor gesloten deur staat. Neen dat is geen probleem!

Inmiddels is het 14:45. Weer een dag naar de ........

ik schrap 29 juni 2011

Na vandaag bestaat 29 juni 2011 voor mij niet meer. Voor mij een dag om te vergeten.
Ik rij vanochtend met een groep mee naar het zuiden van Kaernten. Ik merk bij het wegrijden dat de voorrem niet 100% werkt. Na 20 km besluit ik terug naar het hotel te rijde.
Ook gisteren voelde het tijdens het touren in de Dolomieten ook niet goed.

Ik ga naar de lokale Triumph dealer. Ik leg mijn probleem voor. Hij wil mij graag helpen en na 1 uur is de monteur klaar en ik kan een proefrit maken. Top, de remmen functioneren weer zoals het hoort.
Het is 12:00u en besluit naar de Gernitzer pas te rijden. Kortbij en nog tijd genoeg.
Op de bergweg heb ik weer hetzelfde probleem.

Terug naar de dealer en zeuren wat er nu aan de hand is. De monteur heeft nog 2 pogingen nodig om de remmen te repareren. Maar het komt niet meer goed. Mijn Triumph remt weer maar bijna net zo slecht als vanochtend. ZUCHT!!!!!

Nadenken in the flow.

Een van de redenen om deze reis: nadenken.
Nadenken over mij, hoe wil ik de komende jaren aangaan, welke dingen zijn echt belangrijk, wat doet ertoe en wat kan ik missen.

Vanochtend een tocht gepland die vanuit Treffen richting Hermagor gaat, vandaar naar Sillian, Sankt Jakob en via Lienz weer terug.

Deze route is volgens de waard rustig van aard en voor mij dus ideaal om van het landschap te genieten en mijn gedachten te ordenen.

Terwijl ik dit schrijf maak ik pauze in de buurt van Hermagor en de man heeft tot nu toe gelijk.







Naast het weer mooie landschap valt ook het volgende op:






Deze heiligen-huisjes ( meerdere heiligen in 1 huisje) worden met liefde verzorgd.

Lunch : door het relaxed rijden op de goed onderhouden straten met ruime bochten heb ik een conclusie voor mezelf getrokken.
Veranderen Ja ; echter alleen de kleine zaken , de bestaande grote lijn klopt al.

Positief :
Ik ben zeer gelukkig en tevreden in de relaties en ben gezond.
Geen financiële zorgen.
Woon in een leuke buurt met lieve mensen.
Weinig of geen stress op mijn werk.

Te veranderen:
Eigenlijk alleen de inhoud en wijze van mijn werk.
Ik werk bijna 30 jaar voor de overheid en heb inmiddels zoveel jaar pensioen opgebouwd.
Nu van de overheid weggaan is naar mijn gevoel en op mijn leeftijd geen goede zet.

Wat kan ik missen:
Routine tot in den treure.
Een organisatie die zich achter regels verschuilt.
Eindeloze herhalende vergaderingen en nutteloze werkoverleggen.
Mensen die in 'ja maar' denken vastzitten.
En starre houdingen die niet verder ergens toe leiden.

Inmiddels is er een reorganisatie in volle gang. In deze zitten voldoende kansen. Deze denk ik te kunnen benutten.

De nieuwe organisatie bestaat uit oorspronkelijk 2 zeer verschillende organisatie types en mensen. En daar ligt de mogelijkheid. Met een nieuwe leiding en andere samenwerkingsverbanden is meer dan voldoende te doen.

Uiteindelijk is dit proces in 3 uur tijd afgerond. Ik had niet gedacht dat het zo simpel zou zijn.

Je weet dat het kan gebeuren

27 juni en de dag is naar de klote.
Je weet dat het niet altijd goed kan/zal gaan maar je wil er liever niet aan.

Vanochtend had ik een nieuwe route in de GPS geladen en ging vol goede moed en verwachting aan het ontbijt. Daarna naar de moto en opzadelen en dan........ geen stroom op de GPS. Balen!

Zoek, zoek en ge zult vinden. Stroomtoevoer in orde, kabel naar de GPS in orde of toch niet. En ja hoor kabelbreuk. Vanmiddag naar een zaakje die me volgens de hoteleigenaar zou kunnen helpen.

Zondag 26 juni pauze

Na 6 dagen touren heb ik last van zware armen en een doorgezeten derrière.
Dus vandaag een pauze.

Naar de bioscoop en KungFu Panda 2 bekeken.
Matig vervolg , de effecten in 3D zijn nog het beste element van de film.

Sneeuw in juni - Tridays Neukirchen

Mijn motormaatjes zijn vanochtend vertrokken. We hebben elkaar dag gezegd, email adressen, tel nrs en uitnodigingen uitgewisseld.

Ik ga ervan uit dat de uitnodigingen 'echt' zijn maar of ik er ooit gebruik van zal maken ?
We zullen het zien. Ik heb echt een leuke tijd gehad met die gasten; veel humor en praten.
Wat dan opvalt, is dat tijdens een dergelijk korte tijd men redelijk snel openstaat voor anderen.

Maar vooralsnog maak ik vandaag mijn eerste tocht alleen.
Dat is een geheel nieuwe ervaring. Ik heb me voorgenomen de Tridays te bezoeken.

Het dorp Neukirchen wordt gedurende 3 dagen omgetoverd in Newchurch en overlopen door Triumph rijders.

De tour gaat via de Grossglocknerstraat.
Friedl, de hoteleigenaar, weet te vertellen dat je beter andersom kunt rijden en van die kant van de Alpen kunt kijken hoe het weer is.
De man had gelijk.

Ik vertrek pas redelijk laat. En besluit toch eerst via de Grossglocknerstraat te rijden.
In het dal daarna toe staat een keiharde wind. Dat belooft niet veel goeds.

De natuur is weer overweldigend



(zie ook de bekende link)

Aan de straat naar de berg ligt het dorpje Heiligenblut.




Picturepostcardperfect zoals de Engelsen zouden zeggen. Het is blijkbaar een cliché maar het ziet er echt prachtig uit.

Een dergelijk dorp - hoog in de bergen- zou zonder de Grossglocknerstraat waarschijnlijk al zijn uitgestorven. Nu is het een van de toeristen highlights op de weg naar de top.

Deze bestaat uit ondermeer uit ca. 30 haarspeldbochten en voor zover het weer het toelaat fantastische (dit woord is echt van toepassing op deze natuur) vergezichten.



Langzaam aan naar boven en genietend, worden de kleine regendruppels grote kletters. Een paar honderd meter van de top is het dan sneeuw. En dat in juni.
Het is ongeveer 3 graden en gewoon koud.
Ik heb echt geen zin om de geschiedenis en foto's in expositie van deze bergtop te bekijken. Ik maak een sanitaire stop. Als ik naar buiten kom staat er een groep met wannabe racers. Er straalt een lichte paniek van de groep af. Ik hoor hoe men heftig discussieert over hoe men verder moet rijden.
Blijkbaar zijn er er een paar motoren bij die zoveel pk's hebben dat het achterwiel steeds doordraait. Tja boontje komt om ....etc

Ik rij zeer voorzichtig en - voor sommige verkeersdeelnemers - te langzaam naar beneden.

Vandaar is het nog een klein uurtje naar Neukirchen.
Eenmaal aangekomen is het een zeer klein dorpje met veel Triumph rijders. De sfeer is relaxed en de aanwezigen zeer vriendelijk.



Ik besluit iets meer tijd te nemen en sta ondermeer stil bij een band die blues speelt. 1 gitaar, 1 mondharmonica en 2 metalen emmers. Wat een sfeer, top.
Ik koop de cd - Billy Bob Bhudda - en hoop dat men daarop net zo speelt.
Ik maak een paar foto's van bijzondere modellen en rij terug.






Op de terugweg rijdt de motor vreemd door de bochten; alsof er een slag in het voorwiel is.
Thuis aangekomen blijkt het profiel vergaand verdwenen te zijn en op sommige plekken is het ongelijkmatig afgesleten.
Het bergrijden heeft zo zijn 'verborgen kosten'; ik had gedacht nog tot het end van het jaar met de banden uit te komen.

Ik ben zeer moe maar tevreden en ga op tijd naar bed.

Malta-Tal

En de volgende tour: het Malta-Tal. Wat een omgeving , wat een natuur en rauwheid.
En midden in deze natuurschoon is een dam aangelegd. Deze dam zorgt voor 'witte steenkool' voor een enorm gebied.


De naar de top is een wisselende eenrichtingsweg. Elke wissel is 20m. In die tijd mag of de berg op of de berg af worden gereden; tevens een tolweg.


Tip : koop een combi-kaart en je bespaart een aardig bedrag.

Als je de top de dam hebt bereikt, loop de dam op en in het midden is een platform aangelegd. Van hieruit heb je een fantastisch uitzicht en je kunt een 200 tal meters recht naar beneden kijken.





De rest van de dag was vooral veel regen.

Korte pauze van langere touren

De regen heeft nu ook Kärnten bereikt. En hoe : het komt met bakken tegelijk uit de hemel.



Ik vermoed dat ik vandaag toekom aan lezen en nadenken.
Als de waard gelijk heeft, wordt het weer na de middag veel beter.

En inderdaad; maar beter in de zin dat het niet regent. Het is ontzettend warm met een zeer hoge luchtvochtigheid. Zo heb ik het alleen nog in de tropen meegemaakt.

Ik besluit de bergen in te rijden om verkoeling te zoeken. Een trip naar de Wurtzerpas. Gemakkelijk te rijden en redelijk kortbij. Wat blijkt : het is er wel koeler maar het vergezicht wordt ontnomen door de nevel. Tja, uitstekend idee met een mindere uitvoering door de 'weergoden'.

Tot nu toe heb ik nog geen echt culterele 'dingen' gedaan. Daarom een uitje naar Burg Landskron.Het aparte is niet alleen het mooie uitzicht maar ook dat je door de uitbaters wordt 'gepakt'.
Eerst een 'Maut' (tol) om de berg op te mogen, dan een kleine bijdrage voor het parkeerterrein en vervolgens kun je of je geld achterlaten in het restaurant danwel financieel aan de de roofvogelshow bijdragen.
Ik heb genoegen genomen met het mooie uitzicht. Ik krijg er niet genoeg van.

Zie de foto's op https://picasaweb.google.com/wim.wolters/MyBlogPhotos

Vandaag naar Noord Italie

Ik ben aangesloten bij een groep die vandaag naar Noord-Italie wil.
Uiteraard niet via de autostrada maar de 'korte weg'; over de bergpassen.

Ik ben pas een paar dagen te wennen aan de kronkelweggetjes van 1,5m breed en stijgingspercentages van 18%. Vooral bij het laatste is de weg naar beneden 'een uitdaging'. Bochten die letterlijk zo eng zijn dat ik een paar keer dacht dat ik het niet zou halen. Maar dat zou betekenen dat de motor dan stilvalt en omvalt.
Geen optie. Dus spelen met gas, koppel en achterrem en dan toch gelukt.

De dag start met ca. 25 graden. Lekker om mee te beginnen maar er is meer voorspeld.
En zeker in het betere bochtenwerk is het 'werken' en dus transpireren. Dus andere kleding en handschoenen aangetrokken.
Dan de eerste bergpas. In tijd van een tweetal minuten daalt de temperatuur van 32 graden naar 18. Dat is echt schrikken; leereffect neem ook een trui mee.

In de bergdorpjes van Noord-Italie zijn de gevolgen van landvlucht overduidelijk. Een paar oudere mensen, veel leegstaande huizen, verval en geen kinderen. Een regio die kapot gaat terwijl je er doorheen rijdt. Om triest van te worden.

Zoiets is ook in ons Nederland aan de gang. Delen van Zuid Limburg, Groniningen, Friesland enz. Oplossingen zijn er waarschijnlijk.

Eenmaal in San Daniele nemen we een verlate lunch met de specialiteit van de regio: prosciutto. Daarbij vers brood en water. LEKKER

De grijze motormassa

Ik zit in een hotel met ongeveer 30 andere motorrijders. Wat is de grootste gemene deler: we zijn een grijze massa.
Ik doel op de gemiddelde leeftijd. Deze is hoger dan 45 jaar.

Er is geen persoon onder de 40 te vinden. Een toch vreemde gewaarwording. Ik behoor ook tot die groep.

Verstandelijk weet je dat wel , maar het gevoel bleef al die tijd in de 30-40 hangen.

Door een dergelijke observatie veranderd het gevoel ook een klein beetje.

Naast deze observatie betekend het ook dat de motorindustrie zich langzaam maar zeker moet richten op de jongere garde en oplossingen dient te vinden voor de niet-acceptatie van motoren in dit leeftijdssegment.

Een motortocht met de Kuchler Wirt

De hoteleigenaar sprak me aan tijdens een gezellige ronde (biertje enzo).
Hij nodigde mij uit voor een rondje Kaernten. Een motortocht die niet op een GPS kaart is te vinden. Jaja dacht ik nog.

Om 09:00 vertrekken en om 17:30 thuis. Meteen gaan we de bergen in.
Wat een wereld , welke vergezichten, wat een landschap. Geen wonder dat een groot aantal schilders hebben laten inspireren door dit soort panorama's.

De gehele dag gevuld met bochten, een bergpas na de ander, zon, schone lucht. Ik zou bijna romantisch worden. Een aantal foto's staat op :
https://picasaweb.google.com/wim.wolters/MyBlogPhotos

Er reden ook andere mensen mee. Het waren mensen uit de buurt van Dortmund.
Een van hen gaf aan IT-expert te zijn. En als IT mens raak als snel aan de praat.
Uiteindelijk veel warme lucht maar toch een leuk gesprek.

Morgen is een rondje Noord-Italie gepland.

De Autozug van Düsseldorf naar München

Maak een reis alleen en je komt zeer leuke mensen tegen.
Al wachtende op het perron komt een 'British' stel op ver gevorderde leeftijd en vraagt of ik de Engelse taal machtig ben. 'Pardon me, would you be able to answer a question in the English language?'
Daarna volgt een zeer leuk gesprek met die mensen. Men is op weg naar Wenen en de rit van Britain naar Wenen is toch te lang. Wat goed dat 'die Duitsers' nog steeds de autotrein hebben.

In de trein tref ik een Duits stel met broer. Gemakkelijk mee te praten over alles en niets. De broer blijkt een zeer nauwkeurig persoon te zijn. Hij is meer dan 45m bezig met alles netjes op te vouwen, in kleine daarvoor bestemde zakjes op te bergen en dan in zijn bagage te leggen ;-) .

Sommige mensen vinden de post-industriële monumenten mooi. Als er een bestemming wordt gevonden en het onderhoud wordt uitgevoerd, kan ik in die redenering meegaan.
Momenteel echter rijdt de trein door delen van Keulen die alleen maar lelijk zijn.
Verder op weer 'mooie voorbeelden' van jaren 60 architectuur. Net zo lelijk als daarstraks en hier wonen mensen in.

De trein rijdt tot Koblenz naast de Rijn. Dat deel van het voorbij glijdende landschap voldoet meer aan mijn eisen. Zeker in de avondschemering is het een plaatje.

Omstreeks 23:00u laten mijn medereizigers duidelijk merken dat men wil gaan slapen. Bedden worden klaargemaakt, broeken uitgetrokken etc.
De nacht blijkt zelf redelijk rustig te voorlopen. Zelfs de dronkaards hebben eindelijk rust gevonden.

Om 6:00 komt de trein in München aan. Om 7:00 zit ik op de motor richting Oostenrijk. Het weer is minder mooi. Diephangende donkere bewolking , zwanger van de regen.

De A8 is rustig. Weinig of geen verkeer de stad uit.
Vanaf de Oostenrijks grens is het tempo anders.
Men rijdt veel gemoedelijker op de Autoweg (het zou zomaar te maken kunnen hebben de met bij opritten verdekt opgestelde auto's van de 'Polizei' ).

De temperatuur daalt verder naarmate ik hoger de vooralpen inkom. Ik heb gelukkig een extra jas mee. Tevens gaat de handvat-verwarming aan. Zomaar 7 graden in juni. Het moet niet gekker worden. Ik heb niet veel warme kleding bij me.

En dan is er nog de onvoorbereide groep motorrijdes voor me. Men heeft geen kleingeld om de tol te betalen. Een groep van ca. 10 mensen kan dan aardig veel tijd in beslag nemen. Tja vakantie.

Rond 11:00u kom ik in Treffen aan. Een zeer klein dorpje met een doorgaande straat, een hotel annex grote kroeg, een kleine bakker en een schooltje. That's all , that's it. Ik heb bij het hotel 'de Kuchler Wirt' de komende 12 dagen geboekt.
Het hotel is van alles voorzien, de kamer is schoon, het bed is redelijk en de eigenaar een gemoedelijke Oostenrijker die meteen 'per Du' gaat.
Bijgaand een foto om een indruk te geven van de omgeving.

It begins.

Ik heb de motor gepakt. Alles nog een keer nagekeken en zeker wetend dat ik alles bij me heb (tuurlijk niet).

Het weer is mij tot nu toe niet gunstig gestemd. Sterke wind en af en toe een regenbui. Hopenlijk wordt het beter als ik op de motor stap.
In ieder geval wordt morgenochtend vanaf Munchen goed weer verwacht.

Het begint te kriebelen

Zondag aanstaande is het zover. Ik vertrek van Dusseldorf HB per trein naar Munchen. En van daar met de motor naar Kärnten.

De DB was zo vriendelijk mij vandaag een reminder te sturen waarin de laatste stand van zaken is weergegeven; tijd van vertrek , mogelijke aanrij routes enz. Zeer attent.

Ik heb vandaag de laatste voorbereidingen getroffen. Ik ben er klaar voor en zeer benieuwd.