Ik ga ervan uit dat de uitnodigingen 'echt' zijn maar of ik er ooit gebruik van zal maken ?
We zullen het zien. Ik heb echt een leuke tijd gehad met die gasten; veel humor en praten.
Wat dan opvalt, is dat tijdens een dergelijk korte tijd men redelijk snel openstaat voor anderen.
Maar vooralsnog maak ik vandaag mijn eerste tocht alleen.
Dat is een geheel nieuwe ervaring. Ik heb me voorgenomen de Tridays te bezoeken.
Het dorp Neukirchen wordt gedurende 3 dagen omgetoverd in Newchurch en overlopen door Triumph rijders.
De tour gaat via de Grossglocknerstraat.
Friedl, de hoteleigenaar, weet te vertellen dat je beter andersom kunt rijden en van die kant van de Alpen kunt kijken hoe het weer is.
De man had gelijk.
Ik vertrek pas redelijk laat. En besluit toch eerst via de Grossglocknerstraat te rijden.
In het dal daarna toe staat een keiharde wind. Dat belooft niet veel goeds.
De natuur is weer overweldigend
(zie ook de bekende link)
Aan de straat naar de berg ligt het dorpje Heiligenblut.
Picturepostcardperfect zoals de Engelsen zouden zeggen. Het is blijkbaar een cliché maar het ziet er echt prachtig uit.
Een dergelijk dorp - hoog in de bergen- zou zonder de Grossglocknerstraat waarschijnlijk al zijn uitgestorven. Nu is het een van de toeristen highlights op de weg naar de top.
Deze bestaat uit ondermeer uit ca. 30 haarspeldbochten en voor zover het weer het toelaat fantastische (dit woord is echt van toepassing op deze natuur) vergezichten.
Langzaam aan naar boven en genietend, worden de kleine regendruppels grote kletters. Een paar honderd meter van de top is het dan sneeuw. En dat in juni.
Het is ongeveer 3 graden en gewoon koud.
Ik heb echt geen zin om de geschiedenis en foto's in expositie van deze bergtop te bekijken. Ik maak een sanitaire stop. Als ik naar buiten kom staat er een groep met wannabe racers. Er straalt een lichte paniek van de groep af. Ik hoor hoe men heftig discussieert over hoe men verder moet rijden.
Blijkbaar zijn er er een paar motoren bij die zoveel pk's hebben dat het achterwiel steeds doordraait. Tja boontje komt om ....etc
Ik rij zeer voorzichtig en - voor sommige verkeersdeelnemers - te langzaam naar beneden.
Vandaar is het nog een klein uurtje naar Neukirchen.
Eenmaal aangekomen is het een zeer klein dorpje met veel Triumph rijders. De sfeer is relaxed en de aanwezigen zeer vriendelijk.
Ik besluit iets meer tijd te nemen en sta ondermeer stil bij een band die blues speelt. 1 gitaar, 1 mondharmonica en 2 metalen emmers. Wat een sfeer, top.
Ik koop de cd - Billy Bob Bhudda - en hoop dat men daarop net zo speelt.
Ik maak een paar foto's van bijzondere modellen en rij terug.
Op de terugweg rijdt de motor vreemd door de bochten; alsof er een slag in het voorwiel is.
Thuis aangekomen blijkt het profiel vergaand verdwenen te zijn en op sommige plekken is het ongelijkmatig afgesleten.
Het bergrijden heeft zo zijn 'verborgen kosten'; ik had gedacht nog tot het end van het jaar met de banden uit te komen.
Ik ben zeer moe maar tevreden en ga op tijd naar bed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten