4 Juli en ik rijd weg bij het hotel.
In de buurt van München overvalt me een ongelofelijk gevoel van heimwee.
Ik mis mijn liefje enorm en besluit naar huis te rijden. Jammer van de Odenwald, maar die is er komend jaar ook nog.
Ik bel en het antwoord is zoals ik had verwacht en gehoopt.
Ik voer de thuislocatie in op de GPS en kijk hoeveel kilometers ik nog voor de boeg heb; ruim 750km. Tel daarbij de eerder gereden 330km op en voilà: ik word een inofficieel lid van de Iron But club (niet de mile versie maar de km)
In de komende uren wordt duidelijk dat meer dan 1000km op een dag best mogelijk is. Je komt vanzelf in een soort flow die alleen door pauzes wordt onderbroken.
Met zo'n 100 tot 110 km per uur is het goed te doen.
De reacties van inzittenden in passerende auto's is dan nog het meest frappant.
Uit de gezichten spreekt een milde vorm van onbegrip: 'waarom rijdt die vent zo langzaam?'
Ergens in de buurt van Stuttgart kom ik een paar BMW rijders tegen die op weg zijn van een BMW 'treffen' in Garmisch Partenkirchen. De vraag of we samen door zullen rijden naar Nederland leidt tot een vreemde reactie. 'Helemaal naar Nederland?
Je zou verwachten dat BMW rijders meer gewend zijn ;-)
Nog een paar mooie foto's in een panorama view (voor iphone gebruikers een aanrader: photosynth app)
Zoals in de Loony Tunes: that's it that's all
Een droom en nu realiteit. https://picasaweb.google.com/wim.wolters/MyBlogPhotos
woensdag 6 juli 2011
zondag 3 juli 2011
Laatste dag. Highlights tour
Vandaag is de laatste dag in Kärnten, voordat ik via de Odenwald terug naar huis rijd.
Ik heb Friedl - de waard van de Kuchler Wirt- gevraagd voor me een paar highlights op de kaart aan te kruisen.
Die heb ik in een route verwerkt.
En al zeg ik het zelf: een zeer goed idee en dito route.

En nog zo een

Ik rijd een alm-straat en aan de top is te zien dat het een ski gebied is. Nu kaal en weinig te doen.

Een stuk verder zie ik koeien die in de bergen hun eten vinden. Wel geweten maar nog nooit gezien.

Ik besluit een koffiepauze te houden. Het blijkt een 'biker-treff' te zijn. Inmiddels weet ik dat koffie wordt besteld als een 'Verlengerten'. Zo gezegd zo gekregen.

Het is nog redelijk rustig en 'der Chef' komt een praatje maken.
Hij heeft blijkbaar mijn NL kenteken gezien en is nieuwsgierig. We hebben een 'Benzingespräch' -zoals de Duitsers het noemen (motoren etc). Die man kan praten als Brugman. Ik vermaak me kostelijk. De koffie is op en hij vraagt of ik zijn Apfelstrudel wil proberen. Net uit de oven en het geheel is een eigen productie.
Tja dan is neen is geen optie.
Ik ben al kilo's aangekomen en dit stukje kan ook geen kwaad meer, denk ik nog.
Vervolgens krijg ik de grootste Strudel ooit. En wat smaakt dat ding goed.
Ik wil verder en vraag de rekening. Die is er niet.
Top!!!!
Ik rijd verder en geniet van alles en niets, maar vooral de rust.
Zondagmorgen zit men blijkbaar of thuis of in de kerk.
Hoe dan ook het is een prachtig en zeer ontspannen om zo te rijden.
Het is me al eerder opgevallen en ook nu weer. Soms kom je oudere vervallen gebouwen tegen die af en toe nog voor een deel worden bewoond. Ziet er triest uit.

En hier het bewoonde gedeelte

Ik rijd verder en kom langs een klein meertje, de Langsee.
Ik maak nog een laatste pauze


Vervolgens de ....burcht als tussenstop. Wat een gigantisch ding. We hebben tijdens de vakantie aan de Bodensee het Hohentwiel bezocht. Enorm groot met 9ha maar bijna alles is vernietigd.
Deze burcht ziet er relatief goed uit.

Het is ca 1430u en ik wil nog naar Dierx. Friedl is van mening dat daar een prachtig landschap.
En hij heeft gelijk.
Zie de picasa site
Tevreden rijd ik naar het hotel
Wat een afsluiter.
Zeer tevreden.
Ik heb Friedl - de waard van de Kuchler Wirt- gevraagd voor me een paar highlights op de kaart aan te kruisen.
Die heb ik in een route verwerkt.
En al zeg ik het zelf: een zeer goed idee en dito route.
En nog zo een
Ik rijd een alm-straat en aan de top is te zien dat het een ski gebied is. Nu kaal en weinig te doen.
Een stuk verder zie ik koeien die in de bergen hun eten vinden. Wel geweten maar nog nooit gezien.
Ik besluit een koffiepauze te houden. Het blijkt een 'biker-treff' te zijn. Inmiddels weet ik dat koffie wordt besteld als een 'Verlengerten'. Zo gezegd zo gekregen.
Het is nog redelijk rustig en 'der Chef' komt een praatje maken.
Hij heeft blijkbaar mijn NL kenteken gezien en is nieuwsgierig. We hebben een 'Benzingespräch' -zoals de Duitsers het noemen (motoren etc). Die man kan praten als Brugman. Ik vermaak me kostelijk. De koffie is op en hij vraagt of ik zijn Apfelstrudel wil proberen. Net uit de oven en het geheel is een eigen productie.
Tja dan is neen is geen optie.
Ik ben al kilo's aangekomen en dit stukje kan ook geen kwaad meer, denk ik nog.
Vervolgens krijg ik de grootste Strudel ooit. En wat smaakt dat ding goed.
Ik wil verder en vraag de rekening. Die is er niet.
Top!!!!
Ik rijd verder en geniet van alles en niets, maar vooral de rust.
Zondagmorgen zit men blijkbaar of thuis of in de kerk.
Hoe dan ook het is een prachtig en zeer ontspannen om zo te rijden.
Het is me al eerder opgevallen en ook nu weer. Soms kom je oudere vervallen gebouwen tegen die af en toe nog voor een deel worden bewoond. Ziet er triest uit.
En hier het bewoonde gedeelte
Ik rijd verder en kom langs een klein meertje, de Langsee.
Ik maak nog een laatste pauze
Vervolgens de ....burcht als tussenstop. Wat een gigantisch ding. We hebben tijdens de vakantie aan de Bodensee het Hohentwiel bezocht. Enorm groot met 9ha maar bijna alles is vernietigd.
Deze burcht ziet er relatief goed uit.
Het is ca 1430u en ik wil nog naar Dierx. Friedl is van mening dat daar een prachtig landschap.
En hij heeft gelijk.
Zie de picasa site
Tevreden rijd ik naar het hotel
Wat een afsluiter.
Zeer tevreden.
zaterdag 2 juli 2011
Nog 2 dagen Kärnten
De remmen moeten volgens de gebruiksaanwijzing de eerste 250km niet de heftig worden gebruikt. Vandaar heb ik de Nockalmstraße gekozen.
Volgens de gegevens die ik heb , is het een rustige route.
Onderweg een paar leuke foto's
En dan tegen 15:00u geeft de gps het op. De route is naar jojo. Ik probeer nog een ultieme herstel actie.
Aan de overkant van de weg loopt een vent. Hij groet me en zegt dat zijn naam Murphy is.
Bugger
vrijdag 1 juli 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)