4 Juli en ik rijd weg bij het hotel.
In de buurt van München overvalt me een ongelofelijk gevoel van heimwee.
Ik mis mijn liefje enorm en besluit naar huis te rijden. Jammer van de Odenwald, maar die is er komend jaar ook nog.
Ik bel en het antwoord is zoals ik had verwacht en gehoopt.
Ik voer de thuislocatie in op de GPS en kijk hoeveel kilometers ik nog voor de boeg heb; ruim 750km. Tel daarbij de eerder gereden 330km op en voilà: ik word een inofficieel lid van de Iron But club (niet de mile versie maar de km)
In de komende uren wordt duidelijk dat meer dan 1000km op een dag best mogelijk is. Je komt vanzelf in een soort flow die alleen door pauzes wordt onderbroken.
Met zo'n 100 tot 110 km per uur is het goed te doen.
De reacties van inzittenden in passerende auto's is dan nog het meest frappant.
Uit de gezichten spreekt een milde vorm van onbegrip: 'waarom rijdt die vent zo langzaam?'
Ergens in de buurt van Stuttgart kom ik een paar BMW rijders tegen die op weg zijn van een BMW 'treffen' in Garmisch Partenkirchen. De vraag of we samen door zullen rijden naar Nederland leidt tot een vreemde reactie. 'Helemaal naar Nederland?
Je zou verwachten dat BMW rijders meer gewend zijn ;-)
Nog een paar mooie foto's in een panorama view (voor iphone gebruikers een aanrader: photosynth app)
Zoals in de Loony Tunes: that's it that's all
Geen opmerkingen:
Een reactie posten